چهارشنبه ، 01 اسفند 1397
کمينه   
جمعيت و تقسيمات كشوري

طبق نتايج سرشماري عمومي نفوس و مسكن سال 1375، جمعيت استان كُردستان 383،346،1 نفر بوده است كه از اين تعداد 42/52 درصد در نقاط شهري و58/47 درصد در نقاط روستايي سكونت داشته‌اند. از جمعيت فوق ،165،685 نفر مرد661.218 نفر زن بوده‌اند. دراين استان در مقابل هر صد نفر زن صد و چهار نفر مرد وجود داشته است. از جمعيت اين استان 76/42 درصد در گروه سني كمتر از 15 سال ، 6/53 در گروه سني 15 تا 64 سال و 18/4 در گروه سني 65 سال به بالا قرار داشته‌اند، سن بقيه افراد نامشخص بوده است. در سال مذكور از جمعيت استان 90/99 درصد را مسلمان را تشكيل مي‌دهند اين نسبت در نقاط شهري 86/99 و در نقاط روستايي 94/99 درصد بوده است. در فاصله سال‌هاي 1365 تا 1375 ،243909 نفر به استان وارد و يا در داخل استان جا به جا شده‌اند.

مقايسه محل اقامت قبلي مهاجران با محلي كه دركه درآن سرسماري شده‌اند، نشان مي دهد كه09/47 درصد از مهاجران از روستا به شهر ،41/25 درصد از شهر به شهر ،9310 درصد از روستا به روستا و42/12 درصد از شهر به روستا در طي  10 سال قبل از سرشماري آبان 1375 مهاجرت كرده‌اند.

در تركيب اجتماعي استان كُردستان جامعه عشايري جايگاه ويژه‌اي دارد. عشاير اين استان از طوايف قديمي كُرد ايران هستند كه با زبان كُردي سخن مي‌گويند و اكثريت آنان اسكان يافته‌اند وعمدتاً به دامپروري مي‌پردازند.

عشاير كُردستان بيشتر در مناطق بانه، سقز، مريوان، ديواندره، سنندج و اورامانات كه كوهستان‌هاي بلند و دره‌هاي عميق دارد بسر مي‌برند. كوچ اين طوايف، كوتاه و محدود است و غا لباً در كوهپايه‌هاي محل زندگي خود رمه گرداني مي‌كنند.

مهم‌ترين ايلات كُردستان عبارتند از: شيخ اسماعيلي، دراجي، سورسوري، لك، كوماسي، گلباغي، منمي و قال قالي.